مرتضی جوهری
صبر زیاد و صرف وقت و هزینه های سنگین از ویژگی های موساد و دیگر سرویسهای امنیتی اسرائیل برای عملی کردن اهدافشان از ابتدای شکلگیری آنها بوده است. یکی دیگر از عملیاتهای موساد بین سال های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۷ برای ایجاد اختلال و وقفه در برنامه هسته ای ایران، فروش دستگاه ها و تجهیزات معیوب و آلوده بود. این معاملات از طریق واسطه ها یا شرکت های جعلی انجام می شد؛ شرکت هایی جعلی که این سازمان فقط به منظور آسیب رساندن به تأسیسات هسته ای ایران راه اندازی کرده بود.
موساد برای جلب اعتماد خریداران ایرانی دست به اقدامات زمانبر و پرهزینه زده بود. این شرکت ها باید معتبر و قابل اطمینان باشند و هیچ ردی از اسرائیلی ها در تأسیس، ساختار و سوابق آنها وجود نداشته باشد. دیگر اینکه سازنده و منشأ محصولات باید معتبر و شناخته شده باشند و قبل از معامله و قرارداد موثر، باید در کارنامه این شرکت ها، سوابقی اطمینان بخش از فعالیتهای آنها وجود داشته باشد. به همین منظور این شرکت ها باید فعالیتهایی مانند قراردادها و خرید و فروش ها، ایمیل های مبادله شده، مدارک و اسناد تجاری معتبر از قبل انجام می دادند. دفاتر و تجهیزات این شرکت ها نیز باید در کشورهایی مستقر می شدند که با ایران روابط خوبی داشته باشند.نکته مهم تر این بود که آنها برای مدتی طولانی، محصولات مرغوب و مطمئن به ایرانی ها فروختند تا اطمینان آنها را جلب کنند اما در آخرین و اصلیترین معامله جهت فروش تجهیزات حساس و مهم، نقشه خود را پیاده کردند. کالاهای معیوب و آلوده به ایران تحویل دادند؛ دستگاه هایی که با هدف آسیب رساندن به تأسیسات هسته ای و سایر فناوری های جانبی طراحی شده بودند. با همه این عملیات ها و عملکردهای شرکت های خرابکار و جعلی موساد که هزینه های سنگینی را برای اسرائیلی ها به وجود آورد، ایران هرگز تسلیم نشد و فعالیتهای هسته ای خود را با قدرت بیشتری از سرگرفت.
در سال ۱۳۸۷ پس از رسانه ای شدن بازدید محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری وقت ایران از سایت های هسته ای، اسرائیلی ها متوجه شدند که نهفقط برنامه هسته ای ایران متوقف نشده است، بلکه همچنان غنی سازی با ظرفیت بالا ادامه دارد. همزمان احمدی نژاد با پیام های تهدیدآمیز خود باعث تنش بیشتر بین ایران و اسرائیل شد. موساد تصمیم گرفت نقشه دیگر خود را پیاده کند که از دو سال قبل روی آن کار می کرد: حمله سایبری.
متخصصان این سازمان با کمک ایالات متحده یک عملیات سایبری بزرگ و مخرب طراحی کردند. موساد برای این کار از متخصصان ارتش اسرائیل نیز که دارای واحدهای فناوری پیشرفته، ازجمله «واحد ۲۰۰» بود کمک گرفت. آنها باید یک ویروس انفورماتیک قدرتمند طراحی می کردند که برنامه هسته ای ایران را مختل کند. سال ۲۰۰۸ این ویروس با کد «استاکس نت» عملیاتی شد؛ یک سلاح سایبری جدید و پیچیده در زمان خود که می توانست سیستم صنعتی بزرگی را به هم بریزد. طراحی این ویروس در دوره ای که خبری از هوش مصنوعی نبود یک کار زمانبر و پرهزینه بود که فقط متخصصان سایبری رده بالا توان خلق آن را داشتند تا بتواند قلب سایت های هسته ای ایران را هدف بگیرد.
ادامه دارد...
شما چه نظری دارید؟